Poin of View » Gaduła w mojej głowie

Halo, jest tam kto?

Grahamka czy kajzerka? Pani przede mną przeżywa właśnie egzystencjalny dramat przy koszyku z pieczywem, a ja stoję tuż za nią i... wcale nie jestem tam z nią. Moje ciało karnie czeka w kolejce, ale głowa jest już na trzeciej rundzie negocjacji z samym sobą. Analizuję właśnie, czy na pewno wyłączyłem żelazko i dlaczego rano tak głupio odpowiedziałem na komplement szefowej. Państwo też tak mają? Ten moment, gdy w absolutnej ciszy samochodu albo podczas mycia zębów, nagle włącza się ten wewnętrzny komentator sportowy, który analizuje każdą sekundę Twojego dnia. To nie jest szaleństwo – choć czasem tak wygląda, gdy niechcący odpowiemy mu na głos w tramwaju. To po prostu nasz najwierniejszy towarzysz: dialog wewnętrzny, który zamiast pozwolić nam w spokoju kupić to pieczywo, urządza sobie w naszej głowie wielką debatę narodową.

I po co ten szum?

Czym jest to całe gadanie do siebie, gdy odrzucimy mądre definicje? Wyobraźcie sobie, że Wasze „Ja” to taki mały zespół zarządzający. Jeden pracownik pilnuje, żebyśmy nie weszli pod samochód, drugi udaje psychologa i próbuje zgadnąć, co pomyślała koleżanka, a trzeci to taki wewnętrzny mediator, który tłumaczy nam, że to, iż zjedliśmy całą czekoladę, to właściwie... akt odwagi i walki ze stresem. To nie jest tylko puste echo. Ten dialog to nasza osobista sala symulacyjna – miejsce, gdzie ćwiczymy trudne rozmowy, zanim faktycznie do nich dojdzie, i gdzie próbujemy posklejać obraz nas samych w jedną, znośną całość. To takie zabawne co wymyśli nasza głowa, gdy fakty nie chcą nam pasować do humoru, a my próbujemy je jakoś nagiąć, żeby wieczorem móc spokojnie zasnąć.

Drugie dno naszej głowy

Wszystko brzmi świetnie, dopóki nie zorientujesz się, że Twój wewnętrzny doradca bywa czasem najbardziej toksycznym manipulatorem, jakiego w życiu spotkałeś. Bo widzicie, ten cały dialog ma dwa oblicza. Jedno jest jak dobry trener: poklepie po plecachpo plecach, powie „dasz radę”. Ale drugie? To ten wredny krytyk, który potrafi zamienić błąd z trzeciej klasy podstawówki w powód do bezsenności dwadzieścia lat później. Nazywamy to czasem ruminacją, ale powiedzmy sobie szczerze: to po prostu mielenie tych samych, gorzkich fusów w nadziei, że tym razem zaparzymy z nich słodką herbatę. Haczyk polega na tym, że zamiast analizować sytuację, by stać się lepszymi (nasze „Ja idealne”), częściej biczujemy się tym, jacy „powinniśmy” być, zapominając, jacy jesteśmy naprawdę.

Moja własna wojna domowa

Prawda jest taka, że ja też regularnie przegrywam debaty z samym sobą. Nieraz przyłapuję się na tym, że zamiast wyciągnąć wnioski z kiepskiego artykułu, szukam winnych wszędzie dookoła – bo przecież kawa była za zimna, a w ogóle ten co czyta pewnie się nie zna. To klasyczna ucieczka, żeby tylko nie poczuć, że moje „Ja realne” trochę odstaje od tego, które sobie wymarzyłem. Budowanie wiedzy o sobie to nie jest spacer po różanym ogrodzie; to raczej przedzieranie się przez krzaki, gdzie każda gałąź z napisem „popełniłeś błąd” drapie tak samo mocno. Ale wiecie co? Uczę się traktować ten mój głos jak starego kumpla, który ma czasem gorszy dzień. Można go wysłuchać, ale niekoniecznie trzeba mu od razu oddawać stery.

Niedoskonali…

To, że wieczorem w łazience słyszysz w środku cały chór sprzecznych opinii, to wcale nie dowód na awarię systemu. To po prostu znak, że jesteś człowiekiem z krwi, kości i niekończących się wątpliwości. Bycie niedoskonałym jest totalnie okej, a cały trik polega na tym, by nie próbować tego głosu uciszyć siłą, tylko czasem podmienić mu płytę. Zamiast 'jestem beznadziejny', spróbujmy puścić mu kawałek pod tytułem: 'no dobra, to było słabe, ale jutro zrobimy to inaczej'. Świat naprawdę się nie zawali, jeśli pozwolisz swojemu wewnętrznemu negocjatorowi na chwilę przerwy i w Twojej głowie zapanuje błoga, niczym niezmącona cisza.